Πριν ένα και πλέον χρόνο, στις 26 Οκτωβρίου 2011, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου συνέχιζε για πολλοστή μέρα την αδιάκοπη διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες για το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους μαζί με τον Β. Βενιζέλο και την υπόλοιπη ελληνική αντιπροσωπεία, η Ν.Δ., ως αξιωματική αντιπολίτευση, θεώρησε σωστό να βγάλει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία «τα όσα διαδραματίζονται στις Βρυξέλλες, ερήμην του κ. Παπανδρέου, είναι αποτέλεσμα λαθεμένων κυβερνητικών χειρισμών».
Λίγες ώρες αργότερα, ο Παπανδρέου “ερήμην” δήθεν του οποίου γινόταν η διαπραγμάτευση, επιτυγχάνει τη Συμφωνία των Βρυξελλών για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση με τα πολύ χαμηλά επιτόκια.
Τώρα καταλαβαίνουν όλοι πόσο δύσκολη ήταν και είναι η διαπραγμάτευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Τώρα καταλαβαίνουν δύσκολο είναι να βάλεις τους πάντες σε ένα τραπέζι να συμφωνήσουν: τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τους επικεφαλής του Eurogroup, τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τους επικεφαλής των 16 – πέραν της Ελλάδας – κυβερνήσεων των κρατών μελών του ευρώ και στη συνέχεια τα 16 εθνικά κοινοβούλια και, τέλος, τους επικεφαλής του ΔΝΤ – τα 184 κράτη μέλη του και ιδίως τα 24 μέλη του Εκτελεστικού του Συμβουλίου,
Τώρα καταλαβαίνουν όλοι πόσο δύσκολη υπόθεση είναι ο χειρισμός της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.
Και πόσο γελοιοποιούνται όλοι οι ρουμελιώτηδες που υποστηρίζουν ότι μπορούσαν όλα τα παραπάνω εμπλεκόμενα μέρη να συμφωνήσουν από το Μάιο του 2010 για “κούρεμα” του ελληνικού χρέους.
Δυόμισι χρόνια μετά, ακόμη για αυτό πλακώνονται.
Πόσο αστείοι ακούγονται αυτοί που ζητάνε τα ρέστα για το ότι προχωρήσαμε στο πρώτο Μνημόνιο αν και υπήρχαν ανεπίσημοι προβληματισμοί για τη βιωσιμότητα του χρέους ενώ τώρα υπογράφουμε τρίτο Μνημόνιο αν και υπάρχουν επίσημες δηλώσεις ΔΝΤ και άλλων εταίρων ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Αλλά δεν είναι βέβαιο ότι ακόμη και σήμερα κατανοούν πόση ζημιά έκαναν στη χώρα και με τη θέση που είχαν εκφράσει τότε και με την επιμονή τους να οδηγήσουν τη χώρα σε εκβιαστικού τύπου πολιτικές εξελίξεις, σπαταλώντας πολύτιμο εθνικό, πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο, κάτι το οποίο τώρα πληρώνουν ακόμη ακριβότερα οι Έλληνες.
Από την άλλη, η χώρα έχασε πολύτιμο χρόνο με τις πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις. Χρόνο και διαπραγματευτική δύναμη.
Εδώ και ένα χρόνο δεν έχει γίνει τίποτα πέρα από την ολοκλήρωση του “κουρέματος” που συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2011.
Ξαφνικά, μετά από μήνες, η Ελλάδα ψηφίζει με μεγάλη καθυστέρηση ένα πακέτο μέτρων – χειρότερο από αυτό που θα ψήφιζε πριν μήνες, εξαιτίας ακριβώς της καθυστέρησης – και περιμένουμε να συμφωνήσουν οι εταίροι άμεσα για ένα θέμα (διένεξη ΕΕ-ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους) το οποίο η Ελλάδα ξέρει ότι υφίσταται εδώ και μήνες αλλά δεν έκανε τίποτα γιατί έτρεχε σε εκλογές.
Χρειάστηκε ατελείωτη προσπάθεια και κόπος για να φτάσει η Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2011 σε βαθύ “κούρεμα” του ιδιωτικού χρέους.
Και θα χρειαστεί φοβερή προσπάθεια να πειστούν για εξίσου γενναίο κούρεμα του δημοσίου χρέους και οριστική λύση στο θέμα της βιωσιμότητας.
Τα αποτελέσματα όμως που θέλει η Ελλάδα δεν έρχονται από μόνα τους.
Θέλει φοβερή προσπάθεια για να κερδίζεται κάθε φορά το καλύτερο.
Και αυτό έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου – κέρδιζε κάθε φορά αυτό που μπορούσε να κερδίσει.
Το Μάιο του 2010 κέρδισε τη πρωτοφανή χρηματοδοτική στήριξη με 110 δισ. για να μην μείνει η χώρα ακαριαία στον τόπο.
Τον Μάρτιο του 2011 κέρδισε χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής.
Και τον Οκτώβριο του 2011 κέρδισε πρωτοφανή διαγραφή χρέους και ακόμη μεγαλύτερη χρηματοδότηση με ακόμη καλύτερα επιτόκια και ακόμη μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής.
Αλλά αυτά δεν γινόντουσαν έτσι. Δεν γινόντουσαν με δηλώσεις «εμείς κάναμε αυτά που έπρεπε, τώρα να τα βρουν μεταξύ τους οι εταίροι».
Η Ελλάδα ήταν εκεί, με ξεκάθαρη γνώμη για αυτά που θέλει, με επιστημονική στήριξη για να είναι πλήρως εμπεριστατωμένη η άποψή της, για να διευκολύνει την συμφωνία.
Χρειάζεται ψυχραιμία, προετοιμασία και πολυμερή συνεχή διπλωματία για να έρθει το αποτέλεσμα.
Και το αποτέλεσμα δεν είναι η δόση των 44 δισ. Αυτά τα έχουμε εξασφαλίσει από το δεύτερο μνημόνιο. Λύση είναι η οριστική επίλυση του ζητήματος της βιωσιμότητας.
Παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από άρθρο της Καθημερινής, για το πώς γινόταν η διαπραγμάτευση επί Παπανδρέου.
«…Όταν ξεκίνησε το γεύμα των ηγετών, ο κ. Παπανδρέου εισήλθε στην αίθουσα συνοδευόμενος μόνο από τον επικεφαλής του Σώματος Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων κ. Γ. Ζανιά. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν τέσσερις ομάδες: δύο στις Βρυξέλλες και δύο στην Αθήνα σε άμεση και διαρκή επικοινωνία.
Σε Βρυξέλλες και Αθήνα
Η πρώτη ομάδα ήταν αυτή του γενικότερου πολιτικού σχεδιασμού. Σε αυτή συμμετείχαν οι κ. κ. Βενιζέλος, Μόσιαλος, Ξενογιαννακοπούλου, ο κ. Γ. Γληνός από το πρωθυπουργικό γραφείο και οι κ. Προβόπουλος και Ράπανος. Στη δεύτερη ομάδα των Βρυξελλών ήταν ο κ. Π. Χριστοδούλου και ορισμένοι συνεργάτες του, οι οποίοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις και συμμετείχαν βεβαίως στις παράλληλες διεργασίες του Eurogroup. Συνήθως, σε αυτές τις ομάδες συμμετέχει και ο υπουργός Οικονομικών, ο κ. Βενιζέλος προτίμησε ωστόσο την ενασχόληση με το πολιτικό αντικείμενο των τεκταινομένων εντός της αίθουσας.
Στην Αθήνα ήταν εγκατεστημένες δύο ακόμη ομάδες. Πρώτη η ομάδα του κ. Φίλ. Σαχινίδη και των στενών συνεργατών του στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, η οποία διαδραμάτισε καίριο ρόλο. Δεύτερη, αυτή που αποτελούνταν από τους τρεις καθηγητές, φίλους και άμισθους σύμβουλους του πρωθυπουργού, τους κ. Τζόζεφ Στίγκλιτζ, Τζέφρι Ζακς και Ρίτσαρντ Πάρκερ, οι οποίοι συνιστούσαν την τέταρτη ομάδα που βρισκόταν σε επαφή με τις Βρυξέλλες. Ο κ. Παπανδρέου βρισκόταν κατά το διάστημα πριν από τη Σύνοδο σε επαφή βεβαίως και με τον σύμβουλό του κ. Λ. Παπαδήμο, αλλά και τον κ. Κεμάλ Ντερβίς».
.png "English"){kind=small}
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου