Αγαπητέ μου δάσκαλε, σε σένα μιλάω: Κινδυνεύεις!‏

Έχω μεγάλη εκτίμηση και σεβασμό για πολλούς καθηγητές Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Αναγνωρίζω την αφοσίωσή τους στα Γράμματα, τις Επιστήμες και τις Τέχνες,χαιρετίζω το ερευνητικό τους έργο, χειροκροτώ την αίσθηση .....

καθήκοντος που τους διακρίνει. Για πολλούς -το σημειώνω- όχι για όλους.

Διότι υπάρχουν και εκείνοι που έχουν αποκοιμηθεί στις ακαδημαϊκές δάφνες τους, που δεν έχουν κάνει ούτε βήμα μπροστά επί πολλά χρόνια, που έχουν αποθεώσει τηνοικογενειοκρατία και τον φαβοριτισμό, που…που…

Για τους πολλούς θέλω να μιλήσω σήμερα. Για τους έξοχους ακαδημαϊκούς δασκάλους, που αγωνίζονται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων με εξευτελιστικούς προσωπικούς μισθούς και ελάχιστους πόρους για ερευνητικά προγράμματα. Πολλοί αρθρογραφούν εδώ στο aixmi.gr από την πρώτη μέρα λειτουργίας της ιστοσελίδας.

Τους τιμώ, αλλά θέλω να τους πω ότι αντιμετωπίζουν μια σοβαρή απειλή, την οποία δεν ξέρω αν και κατά πόσον έχουν αντιληφθεί.

Κινδυνεύουν να ταυτιστούν, στα μάτια της κοινής γνώμης, με την άθλια κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια στα Πανεπιστήμια και να βρεθούν απέναντι στην παμψηφία των πολιτών που απαιτούν τεκτονικές αλλαγές. Έχοντας δώσει την εντύπωση ότι επικεντρώνουν την κριτική τους στην πλειοψηφική συμμετοχή τους στις διοικήσεις των Ιδρυμάτων, εμφανίζονται ως εκπρόσωποι ενός καθεστώτος που ελάχιστοι δεν θέλουν να ανατραπεί εκ θεμελίων.

Ποιος θέλει, αλήθεια, ένα Πανεπιστήμιο κλειστό από καταληψίες τις μισές μέρες του χρόνου;
Ποιος θέλει να κάνουν κουμάντο οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, επηρεάζοντας καθοριστικά ακόμη και τις εκλογές των Πρυτάνεων;
Ποιος θέλει να χρησιμοποιείται το Άσυλο Ιδεών ως άσυλο κουκουλοφόρων τραμπούκων, που καταστρέφουν και λεηλατούν δημόσια και ιδιωτική περιουσία, διακόπτουν με το έτσι θέλω παραδόσεις και διαλέξεις Καθηγητών και, ενίοτε, τους σπάνε στο ξύλο;
Ποιος θέλει, πλέον, να βλέπει Πρυτάνεις να τρέμουν στην ιδέα ότι πρέπει να ειδοποιήσουν τις αρχές για να επέμβουν στις Σχολές, όταν οι γνωστοί άγνωστοι κανιβαλίζουν;
Ποιος θέλει, τελικά τελικά να παραταθεί το μεταπολιτευτικό καθεστώς, που ξεκίνησε ως δημοκρατική κατάκτηση και κατέληξε να γίνει μηχανισμός συναλλαγής, εκβιασμών και τρομοκρατίας;

Αναντίρρητα, το Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, ιστορικά αποτέλεσε προμαχώνα της δημοκρατίας και της προόδου, σύμβολο αντίστασης στη δικτατορία και λίκνο πρωτοπόρων ιδεών. Εδώ και πολλά χρόνια, όμως, στο όνομα αυτής ακριβώς της αλήθειας πολλοίκοπρίζουν πάνω του, άλλοι βολεύονται και κάποιοι φοβούνται.

Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζουν εικόνα απαξίωσης τα Ανώτατα Ιδρύματα και να απέχουν παρασάγγας από τις επίζηλες θέσεις που κατείχαν άλλοτε στους διεθνείς πίνακες αξιολόγησης.

Αναρωτιέμαι: δεν αντιλαμβάνονται οι άξιοι Πανεπιστημιακοί μας τον κίνδυνο να ταυτιστούν με το χθες;

Θα ρωτήσει κανείς, μα είναι το νομοσχέδιο της Άννας Διαμαντοπούλου η λύση στο πρόβλημα; Προφανώς δεν είναι, έχει όμως αρκετά θετικά στοιχεία. Γιατί δεν έκαναν οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι μια τελευταία προσπάθεια να παρέμβουν μήπως και αλλάξει ό,τι θεωρούν σημαντικό; Να δεχθώ ότι ο διάλογος με την ΠΟΣΔΕΠ σταμάτησε πριν από πολύ καιρό, με ευθύνη της υπουργού.
Είναι λύση, όμως, η οχύρωση πίσω από τη θέση «δεν συζητάμε τίποτα αν δεν αποσυρθεί το νομοσχέδιο»;
Είναι λύση η επιμονή στην άποψη «θα καταργηθεί ο νόμος στην πράξη»;

Ήδη η ΝΔ, ο ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Συμμαχία δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν μαζί με την κυβέρνηση το νομοσχέδιο, μετά τις αλλαγές που δέχθηκε η υπουργός. Είναι ένα καλό πρώτο βήμα. Με τους κατεξοχήν αρμόδιους, όμως, (τους Καθηγητές) να είναι εντελώς αρνητικούς, πώς θα λειτουργήσει ο νόμος; Και είμαστε, άραγε, έτοιμοι να δεχτούμε μια νέα έκρηξη κοινωνικής βίας;

ΠΗΓΗ:http://www.aixmi.gr