Μίλησαν στον ενικό

ΔΕΝ ΛΕΩ ότι η ευρωζώνη είναι Βαβέλ. Μπορώ όμως να σας πω ότι στην τριγωνική τηλεδιάσκεψη της Τετάρτης κανείς δεν μίλησε στη γλώσσα του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η Ανγκελα Μέρκελ μίλησαν αγγλικά. Μάλιστα η καγκελάριος εντυπωσίασε με την άνεση που είχε στη lingua franca της εποχής μας. Αντιθέτως, ο Γάλλος πρόεδρος χρησιμοποίησε διερμηνέα. Κάτι που δεν τον εμπόδισε να ανοίξει την κουβέντα και να μιλήσει περισσότερο από ....

όλους. Μάλιστα, ήταν ο Νικολά που εξέφραζε τις θέσεις του γαλλογερμανικού άξονα και η Ανγκελα συμφωνούσε.

ΤΙ ΑΛΛΟ να σας πω; Ότι η κουβέντα έγινε στον ενικό. Και ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος – που ήταν μεταξύ των παρόντων – έκανε κάποια γρήγορα ενημερωτικά σημειώματα που τα πέρασε στον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Αλλωστε το γεγονός ότι η κουβέντα ήταν μέσω τηλεφώνου, και όχι με βίντεο, σήμαινε ότι οι συνομιλητές ήταν αθέατοι ο ένας για τον άλλον.

Η βυσσινάδα της πόλωσης

ΗΣΥΧΟ κατά γενική ομολογία το χθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ωστόσο κάποιες αποφάσεις που ελήφθησαν σε σχέση με το κλείσιμο της ΕΤ1. Αυτό δεν θα γίνει με κοινή υπουργική απόφαση (για συντομία, ΚΥΑ). Θα υπογραφόταν από τους συναρμόδιους υπουργούς Ηλία Μόσιαλο και Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών δεν είχε πρόβλημα να υπογράψει. Ο Μόσιαλος, όμως, που έχει την πολιτική ευθύνη της Κρατικής Ραδιοτηλεόρασης, προτίμησε την οδό της νομοθετικής τροπολογίας.

ΕΙΝΑΙ πράξη πολιτικής εντιμότητας, έχει όμως κάποιο ρίσκο. Ως τροπολογία, το κλείσιμο της ΕΡΤ θα περάσει από τη Βουλή όπου θα πρέπει να ψηφιστεί από τους βουλευτές. Αυτοί, βεβαίως, δεν θα μπορούν να πουν ότι η κυβέρνηση τούς προσπερνάει. Αλλά οι ασκήσεις δημοκρατίας κρύβουν καμιά φορά εκπλήξεις. Ίσως το κλειδί να βρίσκεται στη συμπεριφορά των άλλων κομμάτων. Αλλωστε, όπως φάνηκε από την περίπτωση του νόμου για τα ΑΕΙ, η συναίνεση αραιώνει τη βυσσινάδα της πόλωσης, ενώ λειτουργεί κατευναστικά για τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες.

Θύμα πολιτικής κακοποίησης

ΠΛΑΚΑ ΠΛΑΚΑ, η ΕΡΤ είναι η πρώτη ΔΕΚΟ που χάνει ένα κομμάτι της. Όπερ εξηγεί την ένταση. Εξερχόμενος από τη Βουλή, ο αντιπρόεδρος Θόδωρος Πάγκαλος έγινε αποδέκτης προσβλητικής χειρονομίας από συμβασιούχο της ΕΡΤ, εξ αυτών που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Κοινοβούλιο. Δεν υπήρξε συνέχεια. Αλλά ο Πάγκαλος – που μάλλον έχει βαρεθεί να είναι θύμα πολιτικής κακοποίησης – ζήτησε από τις αρμόδιες αρχές να διαπιστωθεί το ονοματεπώνυμο της κυρίας που τον μούντζωσε – περί αυτού επρόκειτο – ώστε να κινηθούν νομικές διαδικασίες.

Οι καλύτερες των προθέσεων

ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ των προθέσεων ήρθε, μου λένε, στην Ελλάδα ο Χορστ Ράιχενμπαχ. Είναι γνωστός της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου από την εποχή της θητείας της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τη δεκαετία του ’90. Η γυναίκα του Ντάγκμαρ Ροντμπέρεντ είναι ευρωβουλευτίνα των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και συνδέεται φιλικά τόσο με τη Μαριλίζα όσο και με τον Σταύρο Λαμπρινίδη, που είχε ριζώσει στο Ευρωκοινοβούλιο πριν επανέλθει στην Αθήνα ως υπουργός Εξωτερικών. Αξιοσημείωτο είναι ακόμη ότι στις Βρυξέλλες έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 500 αιτήσεις κοινοτικών υπαλλήλων που θέλουν να έλθουν στην Task Force η οποία θα βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από την κρίση. Προφανώς επειδή είναι καλός ο καιρός εδώ…

Μαθητευόμενοι μάγοι της οικονομίας

ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ παρέμβαση στον πόλεμο χαρακωμάτων μεταξύ μεταρρυθμιστών και αντιμεταρρυθμιστών επιχειρεί ο Μίμης Ανδρουλάκης. Ο βουλευτής Β’ Αθηνών και συγγραφέας οικονομικών best sellers για την κρίση επέλεξε το ιστολόγιό του για να πει κι αυτός δύο λογάκια επί του θέματος.

Η ΘΕΣΗ ΜΙΜΗ φαίνεται ήδη από τον τίτλο: «Μαθητευόμενος μάγος ή μεταρρυθμιστής για κλάματα;». Δεν ξέρω αν φωτογραφίζει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο ή ζωγραφίζει έναν συγκεκριμένο πολιτικό τύπο. Ούτως ή άλλως όμως, η στοχοποίηση είναι πολύ επιθετική, με εμμονή σε ορολογία ταμπλόιντ που φθάνει στα όρια της γραφικότητας, ιδίως όταν ο Μίμης λέει ότι μεταρρυθμιστής «σπέρνει κριθάρι και φυτρώνει βρώμη ή κριθάρι» και άλλα τέτοια.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ μου θύμισαν λίγο κινούμενα σχέδια και, πιο συγκεκριμένα, τον Μίκι Μάους ως μαθητευόμενο μάγο στη «Φαντασία» του Ντίσνεϊ. Προσοχή: δεν λέω ότι η ανάλυση είναι επιπέδου Μίκι Μάους, αλλά φοβάμαι ότι η υπεραπλούστευση δεν βοηθά καμιά φορά στην πολιτική.

ΓΙΑ ΝΑ βοηθηθούμε κι εμείς οι υπόλοιποι, ο Ανδρουλάκης φρόντισε λίγες ώρες αργότερα να διευκρινίσει – πάντα μέσω του ιστολογίου του – ποιον δεν εννοούσε : Δεν εννοούσε λοιπόν τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Κι όποιος το πίστεψε, το πίστεψε…

ΠΗΓΗ: TA NEA