‘Έτσι όπως τα κάνατε, βρείτε την άκρη τώρα»… το σύνθημα της 17ης Ιουνίου!

Διαβάζουμε τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών και ενώ έχουμε περίπου 15 μέρες για τις εκλογές είναι δύσκολο να εξάγουμε συμπεράσματα. Τα κόμματα στον δρόμο προς τις εκλογές προσπαθούν να πολώσουν το πολιτικό κλίμα, ακόμη και με την ενίσχυση έξωθεν παρεμβάσεων, αλλά εμείς δεν βλέπουμε μια τέτοια πόλωση να επικρατεί...

Μάλιστα σε όλες τις δημοσκοπήσεις φαίνονται κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά πέραν της εκλογικής προτίμησης που δείχνουν μια συγκεχυμένη εικόνα ως προς το τι θέλει η ελληνική κοινωνία. Η πλειοψηφία σαφέστατα τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ. Και σίγουρα κααλαβαίνει σε μεγάλο ποσοστό ότι το μνημόνιο είναι η οδός. Οι διαφορές ανακύπτουν ως προς το περιεχόμενο τελικά του μνημονίου και όχι ως προς την βασική του αρχή που είναι η δανειοδότηση της χώρας και η αποφυγή μιας χρεωκοπίας. Αν όμως αρχίσουμε να συζητάμε διεξοδικά το μνημόνιο και τι πραγματικά θα έπρεπε να βελτιωθεί, εκεί ίσως να φαινόντουσαν πραγματικά και οι διαφορές των κομμάτων.
Η δε πόλωση αναιρείται και από τα στατιστικά ευρήματα της εκλογικής μας συμπεριφοράς. Το μόνο που μέχρις στιγμής διαπιστώνει κάποιος είναι μια μικρή μετακίνηση προς τους 2 πρώτους των προηγούμενων εκλογών με λογικές απώλειες των μικρότερων κομμάτων , εκτός ίσως του ΠΑΣΟΚ που φαίνεται να γίνεται αποδεκτός ως πιθανός κυβερνητικός εταίρος των άλλων 2. Αποτέλεσμα; Δεν υπάρχει προς το παρόν καμιά κυρίαρχη τάση στο εκλογικό σώμα. Η δε πόλωση μνημόνιο- αντιμνημόνιο αμβλύνεται όλο και περισσότερο με σαφή τάση να γίνει πιο έντονο αυτό μέχρι τις εκλογές. Όσε δε, χειροτερεύει και ένα διεθνές οικονομικό περιβάλλον, με αρνητικές ειδήσεις για ύφεση από Ισπανία και γενικότερα την Ευρώπη, η πλειοψηφία κατανοεί ότι μειώνονται οι ρεαλιστικές επιλογές μας για επιβίωση.
Έρευνες που δείχνουν συσπείρωση της ΝΔ στο 89% και παράλληλη αποτύπωση εκλογικών ποσοστών στο 25%, δείχνουν και την αδυναμία εξεύρεσης μιας μακρόπνοης κυβερνητικής λύσης. Κατά πόσο μάλλον δε βιώσιμης! Είναι βέβαιο ότι ο ελληνικός λαός θέλει συνεργασία για μια κυβέρνηση. Και αυτό για 2 λόγους: από την μια να μην υπάρξει απόλυτος έλεγχος της εξουσίας από κανέναν, αφού δεν υπάρχει πια εμπιστοσύνη σε κανέναν. Και 2ον έχει κουραστεί από ατέρμονες αντιπαραθέσεις που σπάνια περιέχουν κάτι ουσιαστικό και συνήθως είναι κομματική αντιπαράθεση άνευ αποτελέσματος.
Ο ελληνικός λαός φαίνεται να ζητάει από τα κόμματα να κάνουν όλα ένα βήμα μπροστά ή ένα βήμα πίσω. Και ενώ φαίνεται να αποδέχεται το δίλημμα ευρώ ή δραχμή περισσότερο από το δίλημμα μνημόνιο ή όχι, δεν αποδέχεται ότι κανένα εκ των κομμάτων έχει την λύση ή την απάντηση μόνο του. Το ότι στην βουλή εισέρχονται και πάλι 7 κόμματα δείχνει ότι η εκλογική προτίμηση παραμένει σταθερή στην πίεση για εξεύρεση ευρύτερων συναινέσεων και για μια σειρά από θέματα. Επίσης το στοιχείο της τιμωρίας ενός αναχρονιστικού και απαξιωμένου συστήματος κομμάτων και προσώπων είναι έντονο. Ποιος το καταλαβαίνει; Από τους αρχηγούς των κομμάτων όλοι, αλλά και κανείς δεν τολμάει να κάνει ένα άλμα εμπρός. Δεσμεύσεις; Συμφέροντα; Πάντως το «σύστημα» της αστικής μας δημοκρατίας φαίνεται αγκυλωμένο σε πρόσωπα και καταστάσεις. Και όσο θα είναι έτσι.. τόσο ο πολυκερματισμός εκλογικά θα επικρατεί.
Πάντως προς το παρόν ο ψηφοφόρος δεν «μασάει» από πόλωση. Και εκείνο που συζητάει σε σπίτια, δουλειά και  καφενεία, είναι η σχεδόν σαδιστική του ικανοποίηση ότι όλοι αυτοί, οι «πολιτικοί» πρέπει να τα βρουν άνευ «εθνοσωτήριων» προτάσεων του ενός ανδρός! Ο λαός φαίνεται θα τους παιδέψει και πάλι… και βλέπουμε πολλούς να ψηφίζουν με μισή καρδιά… ή και καθόλου. «Έτσι όπως τα κάνατε, βρείτε την άκρη τώρα»…. αν βάζαμε ένα μότο στις επόμενες εκλογές!
http://www.smartpost.gr